Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. ΒΙΛΧΕΜ ΡΑΪΧ (απόσπασμα, επίλογος)

……….Ξέρω πως είσαι πλάσμα σοβαρό, αξιόπιστο και εργατικό, σαν το μυρμήγκι ή τη μέλισσα. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να ξεσκεπάσω τον ανθρωπάκο μέσα σου, που σου καταστρέφει τη ζωή για χιλιάδες χρόνια. Είσαι ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ , Ανθρωπάκο, όταν δεν είσαι δουλοπρεπής . Η σπουδαιότητά σου Ανθρωπάκο , είναι η μόνη ελπίδα που απέμεινε. Είσαι μεγάλος όταν κάνεις τη δουλειά σου με αγάπη, όταν ευτυχείς ασχολούμενος με τη χαρακτική, το κτίσιμο , τη ζωγραφική, τη διακόσμηση, τη σπορά, όταν αντλείς ευχαρίστηση από το γαλάζιο ουρανό, από το ελάφι , απ’ τη δροσιά , απ’ τη μουσική και το χορό, απ’ το μεγάλωμα των παιδιών σου, κι απ’ το όμορφο σώμα της γυναίκας σου ή του άντρα σου… όταν πας στο πλανητάριο για να γνωρίσεις τον ουρανό, ή στη βιβλιοθήκη για να διαβάσεις τι σκέπτονται για τη ζωή οι άλλοι άνθρωποι. Είσαι μεγάλος όταν , σαν παππούς, κρατάς το εγγόνι σου στα γόνατά σου και του μιλάς για χρόνους περασμένους, όταν κοιτάζεις  το αβέβαιο μέλλον σου με τη σιγουριά και τη περιέργεια του παιδιού. Είσαι μεγάλη σαν μητέρα , όταν νανουρίζεις το νεογέννητο μωρό σου, όταν , με δάκρυα στα μάτια ελπίζεις με όλη σου την καρδιά στη μελλοντική του ευτυχία, όταν κάθε ώρα και στιγμή δημιουργείς μέσα σου το μέλλον του.
Είσαι μεγάλος, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ , όταν τραγουδάς παλιά φολκλορικά τραγούδια , ή όταν χορεύεις στον ήχο του ακορντεόν. Γιατί τα φολκλορικά τραγούδια είναι γλυκά κι απαλά , κι είναι τα  ίδια σ’ όλο τον κόσμο. Είσαι μεγάλος όταν λες στον φίλο σου: «Ευχαριστώ την καλή μου μοίρα γιατί πέρασα τη ζωή μου απαλλαγμένος από ρυπαρότητα και λαιμαργία, γιατί είδα το μεγάλωμα των παιδιών μου, το πρώτο τους ψέλλισμα, περπάτημα, παιχνίδι, ερώτημα, γέλιο και ερωτικό σκίρτημα… γιατί διατήρησα ακέραιη την ευαισθησία μου για την άνοιξη και το ελαφρό αεράκι της, για το νανούρισμα του ρυακιού  πλάι  στο σπίτι   , για το τραγούδι των πουλιών στο δάσος… γιατί δεν συμμετείχα στα κουτσομπολιά του κακοήθη γείτονα… γιατί ήμουν ευτυχισμένος στην αγκαλιά του συντρόφου μου και γιατί ένιωσα το ρεύμα της ζωής μέσα μου… γιατί στους δύσκολους καιρούς δεν έχασα τον προσανατολισμό μου και γιατί η ζωή μου είχε ένα νόημα. Κι αυτό, επειδή πάντα άκουγα τη φωνή μέσα μου που έλεγε: «Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία να περάσεις τη ζωή σου με υγεία και ευτυχία. Ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς σου, ακόμα κι αν σ’ οδηγεί έξω απ’ το μονοπάτι των άτολμων ψυχών. Να μην γίνεσαι σκληρός και να μην πικραίνεσαι, όταν η ζωή καμιά φορά σε βασανίζει». Και στη σιγαλιά του δειλινού, μετά τη δουλειά της ημέρας , όταν κάθομαι στο λιβάδι μπροστά στο σπίτι, με το παιδί μου και τη γυναίκα μου ακούγοντας την ανάσα της φύσης, φτάνει στα αυτιά μου μία μελωδία, η μελωδία του μέλλοντος. «Εκατομμύρια άνθρωποι εσείς , σας αγκαλιάζω, μ’ ένα φιλί για όλο τον κόσμο.» Τότε νιώθω τη φλογερή επιθυμία να μάθει κάποτε αυτή η ζωή να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να αλλάξει τη νοοτροπία των σκληρών και δειλών ψυχών που κάνουν τα κανόνια να βροντούν. Το κάνουν μόνο επειδή η ζωή  τους ξέφυγε μέσα από τα χέρια. Και αγκαλιάζω το γιό μου που με ρωτάει…………. : « Πατέρα ο ήλιος έφυγε. Πού πήγε; Θα ξαναγυρίσει γρήγορα;» Και του απαντώ: «Ναι γιέ μου θα ξανάρθει γρήγορα για να μας ζεστάνει».
Έφτασα στο τέλος της κουβέντας μου για σένα Ανθρωπάκο. Υπήρχαν πολλά για να σου πω!! Μ’ αν διάβασες  τούτα τα λόγια προσεκτικά και τίμια , θ’ αναγνωρίσεις τον εαυτό σου Ανθρωπάκο και σε άλλες περιπτώσεις που δεν σου ανέφερα. Γιατί πάντα η ίδια χαρακτηριστική ιδιότητα υπάρχει στις μικρές πράξεις και σκέψεις σου.
‘Ο,τι  κι αν μου έκανες ή θα μου κάνεις στο μέλλον, είτε με δοξάσεις σαν μεγαλοφυΐα είτε, με βάλεις σε ίδρυμα φρενοβλαβών, είτε, με κρεμάσεις σαν κατάσκοπο, αργά ή γρήγορα η αρρώστια σου θα σ’ αναγκάσει να παραδεχτείς ότι ανακάλυψα τους νόμους της ζωής κι ότι σου έδωσα τα εργαλεία για να κυβερνήσεις με συνειδητό  σκοπό τη ζωή σου, όπως ακριβώς μέχρι τώρα κυβερνούσες μόνο τις μηχανές. Ήμουν πιστός μηχανοτεχνίτης του οργανισμού σου. Τα εγγόνια σου θα πατήσουν στα δικά μου τ’ αχνάρια και θα γίνουν καλοί  μηχανοτεχνίτες της ανθρώπινης φύσης. Σου αποκάλυψα το απέραντο πεδίο της ζωής μέσα σου, την κοσμική σου φύση. Αυτό είναι η μεγάλη μου ανταμοιβή.
Οι δικτάτορες και οι τύραννοι, οι  κατεργάρηδες και οι φαρμακόγλωσσες, τα σκουλήκια και οι λύκοι θα πάθουν ό,τι πρόβλεψε κάποτε ένας γέρος σοφός.

Σπόρο αγίων λόγων φύτεψα
σ’ ετούτο εδώ τον κόσμο.
Από καιρό .. όταν θα έχουνε οι φοινικιές πεθάνει
κι  οι πέτρες εξαφανιστεί,
από καιρό όταν θα έχουνε οι τρίσλαμπροι μονάρχες
σαν ξερά φύλλα σαρωθεί μπρος στην ορμή τ’ ανέμου,
μέσα σε χίλιες κιβωτούς ο λόγος μου θα πλέει πάνω απ’ τους  κατακλυσμούς.
Στο τέλος θα νικήσει!

Ο Βίλχελμ Ράιχ γεννήθηκε το 1897 στη Γαλικία. Το 1919 γράφτηκε στην Ιατρική  Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης και το 1920 , ενώ ήταν ακόμα φοιτητής της Ιατρικής, έγινε μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρίας της Βιέννης , που τότε διηύθυνε ο Σίγκμουντ Φρόιντ.  Η στενή του σχέση με τον Φρόιντ και την ψυχανάλυση συνεχίστηκε μέχρι το 1934 . Το 1930 έφυγε απ΄την Αυστρία  κι εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο όπου ασχολήθηκε με την ψυχική υγεία, δίνοντας ταυτόχρονα διαλέξεις στην Ψυχαναλυτική Κλινική και στο Κολλέγιο Μαρξιστών Εργατών. Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία τον ανάγκασε να φύγει από την Γερμανία και για τα επόμενα 6 χρόνια εργαζόταν εξόριστος στη Δανία, στη Σουηδία και τελικά και στη Νορβηγία. Το 1939 αναχώρησε για τις Ηνωμένες  Πολιτείες, όπου ίδρυσε ερευνητικό εργαστήριο στο Φόρεστ Χίλς  της Νέας Υόρκης κι αργότερα στο Μαίην. Το 1947 ο Ράιχ έγινε αντικείμενο ανακρίσεων εκ μέρους της Διεύθυνσης Τροφίμων και Φαρμάκων και το 1954 υποβλήθηκε μήνυση εναντίον του. Ο Ράιχ αρνήθηκε να παρουσιαστεί στο δικαστήριο σαν «κατηγορούμενος» σε θέματα βασικής φυσικής έρευνας και η απόφαση , καταδικαστική, εκδόθηκε ερήμην. Σύμφωνα με αυτήν , ο Ράιχ έπρεπε να αποσύρει απ’ το εμπόριο και να καταστρέψει όλους τους «οργoνικούς συσσωρευτές» που είχε κατασκευάσει. Καταδικάστηκε επίσης να κάψει κάθε κείμενο , άρθρο, ή περιοδικό που αφορούσαν την κατασκευή και χρήση των συσσωρευτών του. Τέλος του απαγόρευσαν να πουλά στο εξής τα βιβλία του. Στη συνέχεια κατηγορήθηκε για εγκληματική περιφρόνηση και απείθεια προς την παραπάνω απόφαση και καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση . Πέθανε στις ομοσπονδιακές φυλακές του Λούϊσμπουργκ στις 3 Νοέμβρη 1957.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου